"Remember those days that we innocently went through together.....

 having each other....

we complete the puzzle of friendship....

But....

Everything Ends In A Fraction Of Second. "

ഒരു FRIENDSHIP DAY ആഗോഷം

           Friendship day എന്ന്  വിളിച്ചു  എല്ലാ  സുഹൃത്തുക്കളും ആഘോഷിക്കുന്ന ആ ദിവസം, അരുതെന്ന്  ആവര്‍ത്തിച്ചു  പറഞ്ഞിട്ടും  മനസ്സ്  എന്റെ  കലാലയ  ജീവിതത്തിലേക്ക്  തിരിച്ചുപോകുവാന്‍  വെമ്പുന്നു ...അറിയില്ല എന്തുകൊണ്ടെന്ന് ,ഒരികലും ഓര്‍മ്മികാന്‍ പോലും ഇടവരരുത് എന്ന് ആഗ്രഹിച്ച പല മുഖങ്ങളും എന്റെ മനസ്സില്‍  തെളിഞ്ഞു  വരുന്നു ...ഇനി ഒന്നിച്ചു ഇല്ലാന്ന് പറഞ്ഞു വലിച്ചെറിഞ്ഞ  പല  ബന്ധങ്ങളും  അവ  എന്നില്‍  ഉണ്ടാക്കിയ  മുറിവുകളും  അവരോടൊപ്പം ഉണ്ടായിരുന്ന നല്ല നിമിഷങ്ങളും ഓര്‍മകളും  എല്ലാം എന്നെ  ഇന്ന്  വല്ലാതെ  അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നു ...അത്കൊണ്ട്  ഞാന്‍  എഴുതട്ടെ ...ഒരിക്കല്‍  ഒരേ  മനസ്സോടെ  നടന്നിരുന്ന ,പരസ്പരം ഒത്തിരി ഒത്തിരി സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ,സന്തോഷത്തിലും സങ്കടത്തിലും ഒന്നിച്ചുണ്ടായിരുന്ന ,ഒടുക്കം  എന്തിനെന്നു  പോലും പറയാതെ  എന്നെ ഒറ്റപെടല്‍ എന്നാ കൂരാകൂരിരുട്ടിലെക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ എന്റെ പ്രിയ  കൂട്ടുകാര്‍ക്ക് , സ്നേഹത്തോടെ ......   

     ഡിഗ്രി ക്ക് പഠിച്ചിരുന്ന കാലം,അന്നത്തെ ഒരു friendshipday ആഘോഷമാണ് ഇപ്പോള്‍ ഓര്‍മയില്‍ നിറയെ..ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു കാരണം ഇല്ലാതെ തന്നെ ഞങ്ങള്‍ സുഹൃത്തുക്കള്‍ 2 ഗ്രൂപ്പ്‌ ആയി പിരിഞ്ഞു...ആണ്‍കുട്ടികള്‍ ഒരു ഗ്രൂപ്പ്‌ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ വേറെ ഗ്രൂപ്പ്‌, അതുവരെ ഒന്നിച്ചിരുന്നു ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്ന,ഒന്നിച്ചു കോളേജില്‍ വരികയും പോവുകയും ചെയ്തിരുന്ന ഞങ്ങള്‍ നേരില്‍ കണ്ടാല്‍ വഴക്ക്‌ എന്ന അവസ്ഥയിലായി..ആദ്യമൊക്കെ തമാശ ആയി എടുതിരുന്നങ്ങിലും ക്ലാസ്സിലെ വഴക്കുകള്‍ കൂടി വന്നപ്പോള്‍ ഒടുക്കം അധ്യാപകരും മറ്റുകുട്ടികളും ചോദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി...ഒരു ഞായര്‍ ദിവസം ഞങ്ങള്‍ക്ക് എല്ലാവര്ക്കും ഒരുപോലെ പ്രിയപ്പെട്ട chengu sir ഞങ്ങള്‍ പെണ്‍കുട്ടികളെ കോളേജില്‍ വിളിച്ചു ഒരു സന്ധിസംഭാഷണത്തിന്  വരെ ശ്രമം നടത്തി...എന്നാല്‍ ഒരു തരത്തിലും വിട്ടുകൊടുക്കില്ല എന്ന വാശിയില്‍ ആയിരുന്നു രണ്ടു പക്ഷവും.ആണ്‍കുട്ടികള്‍ ഞങ്ങളോട്  ദേഷ്യം തീര്‍ക്കാന്‍  ജൂനിയര്‍ പെണ്‍കുട്ടികളും ആയി ചങ്ങാത്തം ആയി, സ്വതവേ അല്‍പസ്വല്‍പ്പം കുശുമ്പും അത്യാവശ്യം 'possessiveness' ഉം ഉള്ള ഞങ്ങള്‍ക്ക്  അത്  അത്യാവശ്യത്തിനു അധികം ആയിരുന്നു.അങ്ങനെ എങ്ങനെ പരസ്പരംപണി കൊടുക്കും എന്ന്  ആലോചിച്ചു തലപുകകുന്ന ആ സമയത്താണ് ആരോ Friendship Day കുറിച്ച് പറയുന്നത്..ഇത് തന്നെ പറ്റിയ  അവസരം എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു ഞങ്ങള്‍ Friendship Day ആഗോഷികാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.അപ്പോഴാണ്‌  അറിഞ്ഞത്  Friendship Day വരുന്നത് ഞായര്‍ ദിവസം ആണെന്ന്..ഞായര്‍ ദിവസം ആഗോഷിച്ചാല്‍ എങ്ങനെ അവന്മാരുടെ മുന്നില്‍ ആളാകും?വീണ്ടും ആലോജന ആയി, അപോഴാണ്‌ വേറെ ഒരു സന്തോഷ വാര്‍ത്ത കൂടെ ഓര്‍മയില്‍ വന്നത്..Shyma യുടെ പിറന്നാള്‍ വരുന്നതും ആ ആഴ്ചയില്‍ തന്നെ,അതും ഇട ദിവസം.അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ പിറന്നാലും Friendship Day യും ഒരുമിച്ച് ആഗോഷികാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.കോളേജ് മാറി പോയ Shyma യെ വിളിച്ചുവരുത്തി അതിഗംബീരമായി തന്നെ friendship Day യും ഒപ്പം പിറന്നാളും ആഗോഷിച്ചു,അതും ഞങ്ങളുടെ എതിര്കക്ഷികളുടെ മുന്നില്‍ വച്ച്..പോരഞ്ഞിട്ട് ജൂനിയര്‍ ആയ ആസാദ്‌ , ശിവകാന്ത് എന്നിവര്‍ക്ക് ഞങ്ങളുടെ വക Friendship Band ഉം കേട്ടികൊടുത്തു..കേക്ക് മുറിക്കലും ആഗോഷവും എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ shanu വിന്റെ വക ഒരു ഡയലോഗ്, "എന്നാലും അത്രക്ക് വേണ്ടായിരുന്നു അല്ലെ ". പെട്ടെന്ന് എല്ലാരുടെയും മുഖം ഒന്ന്  മങ്ങി.പിന്നെ നോക്കുമ്പോള്‍ ഇതാണോ ഇത്ര വല്യ കാര്യം എന്ന്  വിധം രാകേഷ് ന്റെ മുഖത്തു ഒരു പുച്ചഭാവവും, എന്നിട്ട് ഒരു കൂസലും ഇല്ലാതെ അവന്മാരെല്ലാം വീണ്ടും ജൂനിയര്‍ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു......അതോടെ ആ പ്രയത്നവും പാഴ് വേല ആയി, വെറുതെ കുറച്ചു പൈസ കൈയീന്നു പോയത് നഷ്ട്ടം..അന്ന്  ഈ FRIENDSHIP DAY കണ്ടുപിടിച്ചവനെ കൈയില്‍ കിട്ടിയിരുന്നേല്‍...... 

ഇത് എന്റെ ലോകം

ഞാന്‍  നിന്നെ  സ്നേഹിച്ചത്  തെറ്റായിപോയോ?ഈ  ലോകം  മുഴുവന്‍  ഒരുപക്ഷെ  എന്നെ  കുറ്റപെടുതുമായിരിക്കും , ഭ്രാന്തി എന്ന് വിളിക്കുമായിരിക്കും …എന്നാല്‍ നിനക്ക്  അതിനു  കഴിയുമോ ?നീ എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ വന്ന   അന്ന്  മുതല്‍  ഈ ദിവസം  വരെ  ഉള്ള  എന്റെ  ജീവിതത്തിലെ  എല്ലാ  കാര്യങ്ങളും  നിനക്ക്  അറിയാം …എങ്ങനെ  ഞാന്‍  നിന്നെ  സ്നേഹിക്കാന്‍  തുടങ്ങി  എന്നും  നിനക്ക്  അറിയാം …പിന്നീട്  എത്രമാത്രം  നിന്നെ  സ്നേഹിച്ചുവെന്നും ..എന്നിട്ട്  ഒരു  സുപ്രഭാതത്തില്‍  എല്ലാം  വെറും  മായ  ആയിരുന്നു  എന്ന് ഞാന്‍ എങ്ങനെ ഉള്കൊള്ളും?അങ്ങനെ  മറക്കാന്‍  കഴിയുന്ന  ഒന്നാണോ  എനിക്കം  നിനക്കുമിടയില്‍  ഉണ്ടായിരുന്നത് ? എവിടെയോ  ഇരുന്നുകൊണ്ട്  എത്രമാത്രം  അടുകാമോ  അത്രക്കും  അടുതവരല്ലേ  നമ്മള്‍ ..ഒക്കെ  വെറുതെയെന്നു  അറിഞ്ഞിട്ടും  എന്തിനു  നീ  എന്നെ  ഇതിലേക്ക്  വലിച്ചിഴച്ചു ?ജീവിക്കുവായിരുന്നില്ലേ നമ്മള്‍?എന്റെ മനസ്സ് എനിക്ക്  നിന്നിലെക്കും  നിനക്ക്  എന്നിലേക്കും  ഉള്ള  വാതിലുകള്‍   ആയിരുന്നില്ലേ ?എത്രയോ  രാത്രികളില്‍  ആ  വാതില്  തുറന്നു  നീ  എന്റെ  അടുക്കല്‍  എത്തിയിട്ടുണ്ട് ??എത്രയോ  തന്നുപ്പുള്ള  രാത്രികളില്‍  നമ്മള്‍  ആ  വാതിളിനപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ആയി  ഒന്നിച്ചു  ഇരുന്നിട്ടുണ്ട് ?ജീവിക്കുവായിരുന്നില്ലേ  നമ്മള്‍ നമ്മുടേത്‌ മാത്രമായ ആ ലോകത്ത്?എന്നിട്ടും  എങ്ങിനെ  നിനക്ക്  എന്നോടിങ്ങനെ അകല്‍ച്ച  സാധിക്കുന്നു ?നീ  എന്റെ  മുന്നില്‍  ആ  വാതിലുകള്‍  കൊട്ടിയടച്ചപ്പോള്‍  എനിക്ക്   നഷ്ടമായത്  എന്റെ  ജീവിതം  തന്നെയാണ് ….എന്റെ  ജീവിതത്തിലേക്  വന്നിരുന്ന  വെളിച്ചമായിരുന്നു  നീ  കെടുത്തിയത് …നിനക്ക്  എല്ലാം  നിസാരമായിരിക്കും ..കാരണം  നിനക്ക്  എന്നും  എല്ലാം  ഒരു  തമാശ  തന്നെ …പക്ഷെ  ഞാനും  നിനക്ക്  തമാശ  ആയിരുന്നോ ?ഒരികലെങ്കിലും  നീ  എന്നെ  മനസ്സിലാകിയിരുന്നെങ്ങില്‍  എന്നോട്  നിനക്ക്  ഇങ്ങനെ  കഴിയുമായിരുന്നില്ല …എങ്കിലും  എനിക്ക്  നിന്നെ  വെറുകാന്‍ കഴിയുന്നിലാലോ …വെറുക്കാന്‍  ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ എല്ലാം മനസ്സ്  സക്തമായി  എതിര്‍ക്കുന്നു …ന്യായികരികാന്‍  ആവുന്ന  എന്തോ  ഒരു  കാരണം  നിനക്കുണ്ട് എന്ന്  എന്റെ  മനസ്സ്  പറയുന്നു …അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്  നിനക്ക്  എന്നെ  വേദനിപ്പിക്കാന്‍  കഴിയില്ലന്നു  ഇപ്പോഴും  ഞാന്‍  വിശ്വസിക്കുന്നു ..അങ്ങനെ  വിശ്വസിക്കാനാണ്  എനിക്കെന്നും  ഇഷ്ട്ടം …കാരണം …………………നിന്നെ സൃഷ്ടിച്ചത് ഞാന്‍ തന്നെയാണ്...നീ എന്റെ ഭാവനയുടെ ഭാഗം മാത്രം...ഭൂമിയില്‍ ഇല്ലാത്ത എന്നാല്‍  ഞാന്‍ സൃഷ്ട്ടിചെടുത്ത എന്റെ മാത്രം ലോകത്ത് ഞാന്‍ കണ്ടെത്തിയതാണ് നിന്നെ...ആ നിന്നെ ഞാന്‍ എങ്ങനെ വെറുക്കും???

യാത്ര

  എന്‍റെ ഒരു  സ്വപ്നമായിരുന്നു അവനോടൊത്തുള്ള  യാത്ര .എപ്പോഴും ബാംഗ്ലൂരില്‍ നിന്ന്  നാട്ടിലേക്കും നാട്ടില്‍ നിന്നും തിരിച്ചുമുള്ള യാത്രക്കിടെ അവന്‍ ഫോണില്‍ വിളിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍  പറയാറുണ്ട് ഒരു  ദിവസം എനിക്ക് നിന്റെ കൂടെ ഒരു യാത്ര  ചെയണം എന്ന് ..അപ്പോള്‍ ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട്  എന്നെ സമാധാനിപിക്കാന്‍ എന്നപോലെ അവനും പറയും '' ആ ..നമുക്ക് ഒരു  ദിവസം  ഒരുമിച്ച് യാത്ര  ചെയ്യാം ഡി ..''എന്ന് …പക്ഷെ അത് ഒരിക്കലും യാദാര്‍ത്ഥ്യം ആകുമെന്ന്  ഞാന്‍  കരുതിയില്ല ..ഇന്ന്   ഞാന്‍  ഇതാ അവന്‍റെ കൂടെ ബാംഗ്ലൂര്‍ നിന്നും  നാടിലെക്ക് ...അതും എന്റെയും അവന്റെയും വീടുകാരുടെ അടുത്തേക്ക് ..ഒട്ടും പ്രതീക്ഷികാത്തത്  സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു..പരിജയപെടുമ്പോഴും പരസ്പരം മനസിലാകാന്‍ തുടങ്ങിയപോഴും പിന്നെ ഒരുപാടു അടുത്തപോഴും ഒടുക്കം സ്നേഹമെന്ന്  തിരിച്ചരിഞ്ഞപോഴും ഒരു  കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു ..ഇതോരികലും നടക്കാത്ത കാര്യമാണ് ..ഒരിക്കലും ഈ  സ്നേഹം ഒന്നിച്ചുള്ള ഒരു  ജീവിതതിലെക്കല്ല എന്ന് ..പക്ഷെ ….

   എപോഴോ കണ്ടുമുട്ടിയ ഒരു  ചാറ്റ്   ഫ്രണ്ട് ..ആ സൌഹൃദം എങ്ങനെയോ ഫോണ്‍ വിളികളിലെക്കും മണികൂറുകള്‍ നീണ്ട ചാറ്റിങ്ങും ആയി ..എപോഴോ   സൌഹൃദം സ്നേഹത്തിനു വഴിമാറികൊടുത്തു..അത്  തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമഷം അവന്‍  പറഞ്ഞിരുന്നു ..അത്  വേണ്ടാ ..നമ്മുക്കെന്നും നല്ല   സുഹൃത്തുക്കള്‍ മാത്രമാകാം  ..ഒരിക്കലും  നടകാത്ത കാര്യത്തെ പറ്റി സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ട് ഒടുക്കം  വിഷമികേണ്ട ഒരു  അവസ്ഥ നമുക്ക് വരരുത് '' എന്ന് ..പലക്കുറി അവന്‍  ഇതുതന്നെ ആവര്തിച്ചപോഴും ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, ഒരിക്കലും  നടക്കില്ലങ്കിലും നമ്മുക്ക് സ്നേഹിച്ചുകൂടെ എന്ന്?എന്ത് കൊണ്ട്  അങ്ങനെ പറയാന്‍ എനിക്ക്  തോന്നി,എന്ത് കൊണ്ട് എന്ന് അറിയില്ല ..പക്ഷെ അങ്ങനെയാണ് എനിക്ക് മനസ്സില്‍ തോന്നിയത്.സ്നേഹം  ഒരു  തെറ്റാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല ,സ്നേഹിക്കുന്നതും ..അത്കൊണ്ട്   നമ്മുക്ക്  സ്നേഹികാം ..ഒന്നും ആഗ്ഗ്രഹിക്കാതെ തന്നെ …

   അങ്ങനെ ഒരു  ഉപാധിയും ഇല്ലാതെ ഞങ്ങള്‍ സ്നേഹിക്കാന്‍ തുടങ്ങി..ഒരുപാട്   സ്നേഹിച്ചു ..ഒരു  നല്ല  സുഹൃത്തായി നല്ല കൂട്ടായി ഇടക്കെ വഴക്കിലുടെയും പരിഭവങ്ങളില്‍ കൂടെയും അങ്ങിനെ  അങ്ങിനെ സ്നേഹിച്ച്കൊണ്ടിരുന്നു …അങ്ങിനെ  ഒരികല്‍ പോലും നേരില്‍ കണ്ടിട്ടിലാത്ത ഞങ്ങള്‍  എത്രയോ കാലത്തെ പരിജിതരെപോലെ....

  വഴകുകള്‍ ഞങ്ങള്കിടയില്‍ സാധാരണം ആയിരുന്നു ..ആ വഴകിലും ഞങ്ങള്‍ക്ക് സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം അളകുവാന്‍ കഴിയുമായിരുന്നു ...പക്ഷെ  ഇത്  അല്പം കടന്നുപോയെന്നു തോന്നുന്നു...പെട്ടന്നുള്ള  ദേഷ്യം കാരണം  ഞാന്‍  എന്റെ  ചാറ്റ്  ലിസ്റ്റില്‍  നിന്നും അവനെ  ബ്ലോക്ക്‌  ചെയ്തതാണ് ..അപോഴത്തെ ഒരു വാശി...കുറച്ചു  കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍  വീണ്ടും ആഡ്  ചെയ്യുകയും  ചെയ്തു ..പക്ഷെ  അത്  അല്പം  അതിരു കടന്നുപോയെന്നു  മനസിലാകിയപ്പോഴേക്കും ഒരുപാട് വൈകിയിരുന്നു...ആ വഴകിനിടയിലുള്ള ചില സംഭാഷണങ്ങളും മെയിലുകളും അവനെ എന്നില്‍ നിന്നും ഒരുപാട് അകറ്റി എന്ന് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല...എന്റെ  എടുത്ചാട്ടം വാശിയേറിയ പെരുമാറ്റം എല്ലാം അവനെ  അത്രമാത്രം  വേദനിപ്പിച്ചു ..പിന്നീട്  എല്ലാം  പറഞ്ഞു  ഒതുതീര്‍പ്പില്‍  എത്തിയെങ്കിലും  പിന്നീടങ്ങുള്ള ദിവസങ്ങളില്‍  അവന്‍  എന്തോ  അകലം  സൂക്ഷിച്ചു ..ഒരുപാട്  ചോദിച്ചു , കാരണങ്ങള്‍  ഒന്നുമില്ലന്നു  പറഞ്ഞു  അവന്‍  ഒഴിഞ്ഞു  മാറികൊണ്ടിരുന്നു ..ദിവസങ്ങള്‍  കഴിയും  തോറും  അകലം  കൂടി  വന്നു ..ഫോണ്‍  വിളികളും  ചാറ്റും കുറഞ്ഞു  കുറഞ്ഞു  വന്നു …ഒടുക്കം  അങ്ങോട്ട്‌  വിളിച്ചാല്‍  എടുക്കില്ലന്ന  അവസ്ഥ  വരെ  എത്തി  കാര്യങ്ങള്‍ ..ആദ്യമെല്ലാം  നിര്‍ബന്ധിച്ചും  പിന്നെ  കരഞ്ഞും  ഒടുക്കം  ഭീഷണിലുടെയും  ഞാന്‍  അവന്റെ

 മനസറിയാന്‍  ശ്രമിച്ചു  കൊണ്ടിരുന്നു ...പക്ഷെ അവന്‍ ഒഴിഞ്ഞു മാറുക തന്നെ ആയിരുന്നു..ഒടുക്കം ദേഷ്യവും വിഷമവും എല്ലാം എന്റെ വാകുകളിലുടെ അവനെ എഴുതി അറിയിച്ചു.അതിനു എനിക്ക് തക്കധായ മറുപടിയും കിട്ടി..അതായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ അവസാന സംഭാഷണം എന്ന് വേണമെങ്കില്‍ പറയാം.....പിന്നെ എങ്ങനെ ഇപ്പോള്‍ ഒരു ഒരുമിച്ചുള്ള യാത്ര എന്നല്ലേ??

   ഇത് നടന്നത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്നേ..ഇപ്പോള്‍ ഏഴ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു..ഈ ഏഴു വര്‍ഷങ്ങളില്‍ പലപ്പോഴും ഞാന്‍ അവനെ വിളികാനോ അവനുമായി സംസാരികാനോ ശ്രമിച്ചുവെങ്കിലും അതെല്ലാം വെറുതെയായി..അവന്‍ എന്നെ പാടെ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്നു...പൂര്‍ണമായി തോല്‍വി സമ്മതിച്ചുകൊണ്ട്  ഞാനും എന്റെ മാത്രം ലോകത്തേക്ക്  ഒതുങ്ങി കൂടി..

 ജോലി...വീട് അങ്ങനെ പോയികൊണ്ടിരുന്ന കാലം..വീട്ടില്‍ നിന്ന് വിവാഹം എന്നും പറഞ്ഞുള്ള നിര്‍ബന്ദം  കൂടി വന്നു..എന്നാല്‍ അത്നുവേണ്ടി മനസ്സ് തയ്യാറായിരുന്നില്ല..അങ്ങനെയിരിക്കെ വന്ന ഒരു വിവാഹലോജനയായിരുന്നു അനിരുദ്ധ ന്‍റെ.എന്തുകൊണ്ടോ ഞാന്‍ വല്യ എതിര്‍പ്പ് പറഞ്ഞില്ല..അങ്ങനെ വിവാഹം ഉറപ്പിച്ചു..കല്യാണത്തിന് മുമ്പ് തന്നെ ഒത്തിരി സംസാരികാനുള്ള അവസരങ്ങള്‍ കിടിയത്കൊണ്ടാകും ഞങ്ങളില്‍ അപരിചിതത്വം ഒട്ടും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.അത്കൊണ്ട് തന്നെ എന്‍റെ മനസിലുണ്ടായിരുന്നതും ഉള്ളതും ആയ എല്ലാം തുറന്നു പറയാനും എനിക്ക് സാധിച്ചു.എല്ലാം നല്ല രീതിയില്‍ തന്നെയാണ് അനിരുധ് ഉള്കൊണ്ടതും.അങ്ങനെ ഞങ്ങളുടെ വിവാഹവും, കഴിഞ്ഞു.

  ജോലിയുടെയും തിരകുകളുടെയും ഇടയില്‍ വീണു കിടയ ചെറിയ ഒരു അവധികാലം ആഗോഷികാന്‍  ആയിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ കന്യാകുമാരി പോവാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്..ഒരുപാട് സ്ഥലങ്ങള്‍ ചര്‍ച്ചയില്‍ വന്നെങ്ങിലും കന്യാകുമാരി എന്നത് അനിരുധ് തന്നെ പറഞ്ഞതായിരുന്നു.കേട്ടപ്പോള്‍ മറ്റൊന്നും ചിന്തികാതെ അത് തന്നെ മതി എന്ന് ഞാനും പറഞ്ഞു.അവനും ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സ്ഥലം ആയിരുന്നു കന്യാകുമാരി..അത്കൊണ്ട് തന്നെ എനിക്കും..അത് മനസിലാകിയിട്ടെന്ന പോലെ അനിരുധ് എന്നോട്  ഒരു ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു..''എന്നെകിലും പ്രിയപ്പെട്ട ആരെങ്ങിലും ആ സ്ഥലത്തെ പറ്റി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ നിന്നോട്?''..ഒരു ചോദ്യ ഭാവത്തില്‍ ഞാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ വീണ്ടും അനിരുധ് ന്‍റെ ചെറുചിരി..ഒന്നും ഒളികാന്‍ ഇല്ലാത്തത കൊണ്ട് ഞാന്‍ പറഞ്ഞു..''അവനു ഒരുപാട് ഇഷ്ടമുള്ള സ്ഥലമാണ് അത്..എനിക്കും..''

   അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ കന്യാകുമാരിയെ കാണാന്‍ എത്തി..ആദ്യമായി ആണ് ഞാന്‍ ഇവിടെ.അമ്പലത്തില്‍ തൊഴുതു നില്‍കുമ്പോള്‍ അറിയാതെ അവനെ പറ്റി ചിന്തിച്ചു പോയി..ഒരിക്കല്‍ പോലും നേരില്‍ കാണാതെ ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചുപോയ അവനെ ഒരിക്കല്‍ എങ്കിലും ഒന്ന് കാണാന്‍ സാധിച്ചെങ്കില്‍  എന്ന് മനസ്സ് വല്ലാതെ ആഗ്രഹിച്ചുപോയി...അങ്ങനെ കന്യാകുമാരിയില്‍ കറങ്ങി നടക്കുമ്പോഴാണ് പെട്ടന്നൊരു മുഖം ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്..ആരെന്നു ആദ്യം മനസിലായെങ്കിലും എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ ആ വ്യക്തി എന്‍റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു ചോദിച്ചു '' ആര്യ അല്ലെ?''..ചെറിയ അത്ഭുതത്തോടെ  ഞാന്‍ പറഞ്ഞു..''അതെ..എനിക്ക് മനസിലായിലാലോ'' ..ഒരു ചിരിയായിരുന്നു മറുപടി..എന്നിട്ട് ആ വ്യക്തി പറഞ്ഞു ''ഞാന്‍ പ്രവീണ്‍..ആര്യയുമായി കുറെ നാള്‍ മുമ്പ് വരെ സംസാരിച്ചിട്ടുണ്ട്..ഞാന്‍ ഒമാന്‍ ഇല്‍ ആണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്..ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ?''പറഞ്ഞു  തീരും മുന്നേ എനിക്ക് ആളെ മനസിലായികഴിഞ്ഞിരുന്നു..അവന്റെ കൂടെ താമസിച്ചിരുന്ന പ്രവീണ്‍..പലപ്പോഴും അവനെ വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടിയില്ലങ്കില്‍ പ്രവീണ്‍ നെ ആണ് പിന്നെ വിളികുക..പിന്നീട്  എപ്പോഴോ  ഫേസ് ബുക്ക്‌ വഴി കൂടുതല്‍ പരിജയം ആയി..അവന്‍ അയച്ചു തന്ന ചില ഫോട്ടോകളില്‍ പ്രവീണ്‍ നെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്..അതായിരിക്കും നല്ല പരിജയം തോന്നിയത്..പ്രവീണ്‍ നെ അനിരുധ് നു പരിജയപെടുതുമ്പോള്‍ പ്രവീണിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു ആകാംഷ ഞാന്‍ കണ്ടു...എന്‍റെ ജീവിത പങ്കാളിയുടെ മുഖത്ത്താണെങ്കില്‍ കളങ്കമില്ലാത്ത ചിരിയും ..പ്രവീണ്‍ അയാളുടെ ഭാര്യയെയും പരിചയപെടുത്തി,കൂടെ നല്ല ഓമനത്തം ഉള്ള അവരുടെ മകള്‍ മേഘയും .പെട്ടന്ന് തന്നെ ആണുങ്ങള്‍ അവരുടെതായ അന്താരാഷ്ട്ര ചര്‍ച്ചകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു..ഞാനും പ്രവീണിന്റെ ഭാര്യ സൂര്യയും എന്തൊക്കെയോ കൊച്ചുവര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞു കന്യാകുമാരിയിലെ മണല്‍ തീരത്തുകൂടെ ചുമ്മാ നടന്നു..കൂടെ ആ  കൊച്ചു മിടുക്കിയുടെ കളിയും കൊഞ്ചി യുള്ള വര്‍ത്തമാനവും..സമയം പെട്ടന്ന് കടന്നുപോയികൊണ്ടിരുന്നു..പ്രവീണും കുടുംബവുമായി യാത്രപറഞ്ഞു പിരിയുമ്പോള്‍ വീണ്ടും കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞു പ്രവീണ്‍ ഉം അനിരുധ് ഉം മൊബൈല്‍ നമ്പറുകള്‍ കൈമാറിയപ്പോള്‍ വല്ലപ്പോഴും ഒരു ന്യൂ ഇയര്‍ ആശംസകള്‍ അത്രയേ മനസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ..

വീണ്ടും തിരക്കുകളുടെ ലോകത്ത് എത്തിയപ്പോള്‍ കന്യാകുമാരിയും പ്രവീണും കുടുംബവും എല്ലാം മനസ്സില്‍ നിന്നും പോയിരുന്നു..അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം പതിവില്ലാതെ അനിരുധ് എന്നോട്  ഓഫീസില്‍ വിളിച് നേരത്തെ വീട്ടില്‍ എത്താന്‍ പറഞ്ഞു.ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ അനിരുധ് നേരത്തെ എത്തി എന്നെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു..എന്താണെന്ന എന്‍റെ ചോദ്യത്തിനു പതിവുപോലെ തെളിഞ്ഞ ഒരു ചിരി മാത്രമായിരുന്നു മറുപടി..അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്‍റെ മൊബൈലില്‍ ഒരു കാള്‍ വന്നു..നമ്പര്‍ പരിജയമില്ലെങ്കിലും ആ സ്വരം എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞു.ഒരു നിമിഷം സ്വപ്നമെന്നോ സത്യമെന്ന് തിരിച്ചറിയാത്ത അവസ്ഥയിലായി ഞാന്‍..എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു ..ഒരു  വാക്കുപോലും  പറയാന്‍  കഴിയാതെ  നില്‍കുന്ന  എന്‍റെ  കൈയ്യില്‍ നിന്നും മൊബൈല്‍ വാങ്ങി അനിരുധ് ഇത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു ''അപ്പോള്‍ എല്ലാം പറഞ്ഞത് പോലെ. ഞാന്‍ വിളിക്കാം ''..എനിക്കൊന്നും മനസിലായില്ല,..എങ്കിലും  ഞാന്‍ ഒന്നും അനിരുധ് നോട് ചോദിച്ചും ഇല്ല..അല്‍പ സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അനിരുധ് എന്‍റെ അടുക്കല്‍  വന്നിട്ട്  പറഞ്ഞു..''നിന്റെ ഏറ്റവും വല്യ ഒരു ആഗ്രഹം സാധികാന്‍ പോകുന്നു..എന്‍റെയും..''കരയാനേ എനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ ,അത് സന്തോഷം കൊണ്ടോ വിഷമം കൊണ്ടോ എന്നെനിക്ക് അറിയില്ല...

  കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ആരോ കാള്ളിംഗ് ബെല്‍ അടിച്ചപ്പോള്‍ വാതില്‍ തുറന്നത് അനിരുധ് തന്നെ ..ഒരു വിറയലോടെയാണ് ഞാന്‍ ആരെന്നു നോക്കിയത്..ആദ്യം പ്രവീണ്‍ പിന്നെ സൂര്യ പിന്നെ.............ആദ്യം കണ്ണുകളെ വിശ്വസിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല..ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ച ഒരു സ്വപ്നം ആണ് സത്യമായിരികുന്നത് ..അവന്‍റെ കൂടെയുള്ളത് ഭാര്യ ആണെന്ന് എളുപ്പം എനിക്ക് മനസ്സിലായി...

''ആഹാ..നീ അവിടെത്തന്നെ നില്കുവാണോ?വീട്ടില്‍ അധിതികള്‍  വന്നാല്‍ ഇങ്ങനെയാണോ!!''അനിരുധ് എന്നെ നോക്കികൊണ്ട്‌ കണ്ണടച്ചു..ചിരിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്‌  ഞാന്‍ അവിടേക്ക് ചെന്നു..എന്ത് പറയണം  എന്ന് അറിയുന്നില്ല ഒടുക്കം സുഖം അല്ലെ എന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ട് പതുക്കെ ഞാന്‍ ആടുകളയിലേക്ക് പിന്‍വാങ്ങി..''ഇത്രയുളൂ നീ? ഇങ്ങനെയാണോ ആര്യാ വേണ്ടത്? കാണാന്‍ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ച സുഹൃത്തിനെ കണ്ടപ്പോള്‍ ഒരുമാതിരി കണ്ണും നിറഞ്ഞു!!!അയ്യേ..പാടില്ല..ഇങ്ങനെയല്ല വേണ്ടത്...ഒരിക്കല്‍ നീ അവനെ സ്നേഹിച്ചു...ഒരു സൌഹൃദത്തിനും അപ്പുറം..പക്ഷെ എന്ന് നീ എന്നോട് അവനെ പറ്റി  പറഞ്ഞുവോ അന്ന് ഞാന്‍ നിന്നില്‍ ഒരു നഷ്ട്ട പ്രണയം ആയിരുന്നില്ല കണ്ടത്..നഷ്ടപെട്ട സൌഹൃദത്തിന്‍റെ വേദനയായിരുന്നു..ഒരുപാട് അടുത്ത ഒരു സുഹൃത്തിന്‍റെ നഷ്ട്ടം ആയിരുന്നു നിന്‍റെ വാകുക്കളില്‍..ഇനി അങ്ങനെ അല്ല എന്നാണെങ്കിലും ഒരു കാര്യം എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്...നീ എന്നെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്,മറ്റാരേക്കാളും മനസിലാക്കുന്നും ഉണ്ട് അതുപോലെ തന്നെ ഞാനും..നിനക്കെന്നും അവനെ ഒരു നല്ല സുഹൃതാക്കാന്‍ കഴിയും..അവന്‍ നിന്‍റെ മാത്രമല്ല  ഇപ്പോള്‍ ഏതാനും നാളുകള്‍ ആയി എന്‍റെയും നല്ല സുഹൃത്താണ് ..ഇനി അങ്ങനെ തന്നെ ആവുകയും ചെയ്യും..ഞാന്‍ ക്ഷണിച്ചിട്ടാണ്‌ അവരെല്ലാം വന്നേക്കുന്നത്..നീ ഇങ്ങനെ ആവാതെ അങ്ങോട്ട്‌ വരൂ..നാളെ നമ്മള്‍ എല്ലാവരും കൂടെ ഒരുമിച്ചു നാട്ടില്‍ പോവുന്നു..ലീവ് ഞാന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..''

  ഇത്രയും മനസിലാക്കുന്ന ഒരു ഭര്‍ത്താവിനെ കിട്ടിയതിനു ദൈവത്തോട് ഒത്തിരി ഒത്തിരി നന്ദി പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ഹാളില്‍ ചെന്നു..അവിടെ എല്ലാരും കൂടെ നല്ല സംസാരവും ചിരിയും ആണ്..മേഘമോളുടെ കളിയിലാണ് എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ..കുറച്ചു സമയമെടുത്തെങ്കിലും ഞാനും അവരുടെ സംസാരത്തിലും സന്തോഷത്തിലും പങ്കുചേര്‍ന്നു..വൈകീട്ട് ആണ്‍ സംഗങ്ങള്‍ നടകാനെന്നും പറഞ്ഞു പുറത്തേക്ക ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ പതുക്കെ പാചകത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു...ഇടയില്‍ എപ്പോഴോ ശ്രേയ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു..''ആര്യക്ക്‌ എന്‍റെ മുന്നില്‍ എന്തോ ഒരു ടെന്‍ഷന്‍  ഉള്ളത്പോലെ?''..''എന്ത് ‍??'' ഞാന്‍ പെട്ടന്ന് ചോദിച്ചു..ഒരു ചിരിയോടെ ശ്രേയ പറഞ്ഞു..''ഞാന്‍ എന്ത് കരുതി കാണും എന്നാ ടെന്‍ഷന്‍ ആണോ ആര്യക്ക്?എന്നോട് ആര്യ യെ പറയി ആദ്യമേ പറഞ്ഞിടുന്ദ്..ഒരികല്‍ പോലും നേരില്‍ കാണാത്ത ആര്യയെപറ്റി ഇത്രയും പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോള്‍ ആദ്യം അല്‍പ്പം ദേഷ്യം തോന്നിയെങ്കിലും പതുക്കെ ഞാന്‍ നിങ്ങളെയും നിങ്ങളുടെ സൌഹൃദവും മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു..ഒരു സാധാരണ വ്യക്തിക്ക് എളുപം മനസ്സിലാകാന്‍ കഴിയുന്നതല്ല എങ്കിലും എനിക്ക് എന്തുകൊണ്ടോ അതിനു കഴിഞ്ഞു..പിന്നീട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം അനിരുധ് ന്‍റെ ഫോണ്‍ കാള്‍ വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത് നമുക്ക് ആര്യയെ കാണാന്‍ പോകാം എന്ന്..എനിക്കും ആര്യയെ കാണാന്‍ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു..കണ്ടപ്പോള്‍ പരിജയപെട്ടപ്പോള്‍ ഇനിയെന്നും ഈ സൌഹൃതം നിലനിര്‍ത്തണം എന്നു തോന്നുന്നു..'' ഞാന്‍ വെറുതെ ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു...ഞാന്‍ വിചാരിച്ചിരുന്ന പോലെ അല്ലെങ്കില്‍ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ അല്ല കാര്യങ്ങള്‍ നടക്കുന്നത്..അത്കൊണ്ട് തന്നെ മൌനമായിരുന്നു എന്‍റെ മറുപടി..അങ്ങിന അല്‍പ്പസ്വല്‍പ്പ വിശേഷങ്ങളും തമാശകളുമായി ആ ദിവസം കടന്നുപോയി,,പിറ്റേന്ന് എല്ലാവരും നാട്ടില്‍ പോവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പ് ആണ്..അവിടെ ആദ്യം എന്‍റെ വീട്ടിലേക്കു പിന്നെ നേരെ അവന്‍റെ വീട്ടില്‍ പിന്നെ പ്രവീണ്‍ ന്‍റെ വീടിലെക്കും പോയി തിരിച് വീണ്ടും തിരക്കുകളുടെ ലോകത്തേക്ക്..

             ഞങ്ങളുടേത് പ്രണയം ആയിരുന്നോ അതോ സൌഹൃദം  മാത്രമോ?തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയുന്നില്ല...ഇപ്പോള്‍ ഈ ട്രെയിനില്‍ എല്ലാരുടെയും കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ ആ വാക്കുകള്‍ വീണ്ടും തെളിയുന്നു...അവന്‍ മുന്‍പ് പറഞ്ഞിരുന്ന വാക്കുകള്‍..'' ആ ..നമുക്ക് ഒരു  ദിവസം ഒരുമിച്ച് യാത്ര  ചെയ്യാം ഡി ..''

അങ്ങനെ ഒരു പി ജി കാലത്ത് ...

വിദ്യാഭ്യാസ കാലഘട്ടം കഴിഞ്ഞു അടുത്ത പരുപടിയിലെക് കാലെടുത് വച്ച സമയം..മറ്റൊന്നും അല്ല ...തൊഴില്‍ അന്വേഷണ കാലം,..എല്ലാ പ്രഫഷണല്‍ കോളേജ് ഉം വച്ചുനീട്ടും പോലെ ഞാന്‍ പഠിച്ചിരുന്ന കോളേജ് ഉം പഠിപ്പ് കഴിഞ്ഞാല്‍ ജോലി എന്നാ വാഗ്ദാനം നല്‍കിയിരുന്നു..പക്ഷെ അത് വെറും വാഗ്ദാനം ആയി തന്നെ നിലകൊണ്ടു എന്ന് മാത്രം. അങ്ങിനെ ജോലി അന്വേഷണം തുടങ്ങി..കേരളത്തില്‍ പോയെങ്ങിലോ എന്ന് ആദ്യം ചിന്തിച്ചു..പിന്നെ തോന്നി കുറച്ച നാള്‍ ബാംഗ്ലൂര്‍ തന്നെ കൂടാം എന്ന്..ഇവിടെ ആകുമ്പോള്‍ തൊഴില്‍ സാധ്യത കൂടുതലാണെന്ന ഒരു ധാരണയും ഉണ്ട്.പക്ഷെ എവടെ താമസിക്കും?കൈയില്‍ ആണേല്‍ ഒരു നയാ പൈസ ഇല്ല..പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് വീടുകാരെ ആശ്രയികാം,പക്ഷെ പടിപ്പു കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും പൈസ ചോദികുന്നത് മോശം അല്ലെ എന്നൊരു തോന്നല്‍..ആ തോന്നല്‍ അതിക കാലം നീണ്ടു നിന്നില്ല..വേറെ ഒരു വഴിയും ഇല്ലാത്തത കൊണ്ട് വീണ്ടും അമ്മയെ തന്നെ സമീപിച്ചു..അങ്ങനെ മടിവാള ഒരു പി ജി തരപെടുതി.ഞാനും സൌമ്യ യും ഉണ്ട്..മലയാളീ പി ജി.എനിക്കും സൌമ്യ കും വേറെ വേറെ റൂം ആണ്,എങ്കിലും സാരമില്ല..നല്ല ഒരു പി ജി കിട്ടിയല്ലോ എന്നാ സമാധാനം.എല്ലാവരും മലയാളീ കുട്ടികള്‍ തന്നെ.ആദ്യത്തെ 2 ദിവസം ആരുമായും സംസാരിച്ചില്ല.ഒരു ആരംഭ ശയൂന്യത ..

             പിന്നെ ഒരുദിവസം ആല്‍ഫി ഹാള്‍ ഇല്‍ ഇരുന്നു ടി വി കാണുവായിരുന്നു ,പതുക്കെ ചെന്ന് പരിജയപെട്ടു.പിന്നെ സോണിയ യും (അവളുടെ തന്നെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ സോണിമോള്‍)  ഷെറിന്‍ ഉം വഴിയെ പരിജയപെട്ടു.ആദ്യം ഇത്തിരി പോസ് ഇട്ടു എങ്കിലും പെട്ടന്ന് തന്നെ അവര്‍ എല്ലാം കമ്പനി ആയി...പിന്നെയാണ് ഞങ്ങളുടെ പ്രധാന കഥാപാത്രം ആയ ദീപ്തി യുടെ ആഗമനം..പണി പിടിച്ച അവശ നിലയില്‍ ഒരു വ്യക്തിയെ ആദ്യം കണ്ടപ്പോള്‍ കരുതിയില്ല അത് ഒരു വലിയ പ്രസ്ഥാനം ആണെന്ന്. പി ജി ജീവിതം വളരെ പെട്ടന്ന് തന്നെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു പ്രധാന ഭാഗം ആയി തീര്‍ന്നു..രാത്രി എല്ലാവരും ജോലി കഴിഞ്ഞു വന്നു കിട്ടുന്ന ചുരുക്കം മണികൂറുകള്‍ ചിരിയുടെയും പരസ്പരമുള്ള ആപ്പ് വക്കലുകളുടെയും വേദി ആയി തീര്‍ന്നു...............പിന്നെയങ്ങോട്ട്  രസകരമായ കുറച്ചു ദിവസങ്ങള്‍..

.....................കൂടുതല്‍ വാര്‍ത്തകള്‍ അടുത്ത പോസ്റ്റ്‌ ഇല്‍...

വീണ്ടും അക്ഷരങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക്

അല്‍പ്പ നാളത്തെ ഇടവേളക്ക് ശേഷം വീണ്ടും സഖി തന്റെ ലോകത്തേക്ക്.ഇത്രയും നാള്‍ എവിടെ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമില്ല..കാരണം ഞാന്‍ ഇവിടെയൊക്കെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.പക്ഷെ ഒന്നും എഴുതാനുള്ള ഒരു അവസ്തയായിരുന്നില്ല..എന്തൊക്കെയോ എഴുതണം എന്നുണ്ട്..പക്ഷെ അക്ഷരങ്ങള്‍ കൂട്ട് നില്കുന്നില്ല.കുറച്ചു നാള്‍ അവഗണിച്ചതിന്റെ പരാതി ആകും..പക്ഷെ എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്ക് അധികം സമയം എന്നില്‍ നിന്ന് അകന്നിരികാന്‍ ആവില്ലല്ലോ..അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ വീണ്ടും സഖിയുടെ ലോകത്തേക്ക്...

ഒരു ചെറിയ ഇടവേളക്ക് ശേഷം...അതെ ഒരു ചെറിയ ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം വീണ്ടും എന്റെ ലോകത്തേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു വന്നിരിക്കുന്നു .അവധികാലം ആയിരുന്നു കുറച്ചു നാള്‍ ..ഞാന്‍ ഒരുപാട് സന്തോഷിച്ച ദിനങ്ങള്‍ ..ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിന്റെ കൂടെ അല്പം നാള്‍  ഒത്തിരി പിണകങ്ങളും സന്തോഷങ്ങളും ആയി …എന്നാല്‍ ആ അവധികാലം  തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു ,സുഹൃത്തും പിരിഞ്ഞുപോയി …അടുത്ത അവധികാലത്ത് കാണാം എന്ന വ്യവസ്ഥയില്ല ..കാരണം ഇനി ഒരു  അവധികാലം  ഉണ്ടാകില്ല …പടിക്കുന്നവര്‍ക്കെ അവധികാലം  ഉള്ളു …എന്റെ  അവധികാലം  കഴിഞ്ഞു ..അതോടൊപ്പം ഒത്തിരി  പഠിക്കുകയും  ചെയ്തു  …ഇനി  തിരക്കുകളുടെ നാളുകള്‍ ..അതിനിടയില്‍ കുറച്ചു  സമയം ഇതുപോലെ എന്തെങ്കിലും എഴുതി കൂട്ടാന്‍ ഈ ബ്ലോഗും

ഒരു തിരിച്ചുപോക്ക്....

അല്പം നേരത്തെ എത്തിയെന്ന് തോന്നുന്നു …കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം പോകുമ്പോള്‍ ഏതോ ഭാഗ്യം കൊണ്ട് ട്രെയിന്‍ കിട്ടിയതാണ് .ബാംഗ്ലൂര്‍ ലെ ഒഴിച്ച് കൂടാനാകാത്ത ഒരു ഘടകമായ ട്രാഫിക്‌ കില്‍ പെട്ട് കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തിയപ്പോ കന്യാകുമാരി എക്സ്പ്രസ്സ്‌ പോകാന്‍ തയ്യാറായി നില്കുന്നു …കാര്യമായ ബാഗ്‌ ഇലാതത് കൊണ്ട് അപ്പോള്‍ വണ്ടിയില്‍ ഓടികയരുവാന്‍ സാദിച്ചു ..എന്നാല്‍ …ഇപ്പോള്‍ അത് നടക്കില്ല ന്നു അറിയാം .ബാംഗ്ലൂരില്‍ നിന്നു പടിചിറങ്ങുകയാണ് .തിരിച്ച ഇവിടെക് വരുംമെന്നു ഉറപ്പ് ഇല്ല ,അത് കൊണ്ട് തനെ ഒരുപാട് ലഗ്ഗജ് ഉണ്ട് .അല്പം നേരത്തെ എത്യെന്നു കരുതി കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്യാ ലോ.ഇനിയും 45 മിനിറ്റ് കൂടെ ഉണ്ട് ട്രെയിന്‍ എത്താന്‍ ..പ്ലാറ്റ്ഫൊമില്‍ റെയില്‍വേ ട്രാക്കില്‍ നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ അറിയാതെ കണ്ണ് നിറയുന്നു ….മനസ്സില്‍ എന്തോ ഒരു വിങ്ങല്‍ ..എന്തിനു വേണ്ടി ????

ട്രെയിനുകള്‍ വന്നും പോയിയും കൊണ്ടിരിക്കുന്നു ..അത് പോലെ മനസ്സില്‍ പല ചിന്തകളും …..
കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഓഗസ്റ്റില്‍ ഈ സ്റ്റേഷനില്‍ വന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ കരുതിയിരുന്നില്ല തിരിച്ചുപോകിനു ഇത്രയും വേദനയുണ്ടായിരിക്കും എന്ന് …കേരളത്തിന്‌ പുറമേ പോയി പഠിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നു എങ്കിലും ബാംഗ്ലൂര്‍ നെ ഇത്രയും സ്നേഹിക്കുമെന്നു കരുതിയില്ല …ഒരു വര്‍ഷം കൊണ്ട് എന്തെലാം കാര്യങ്ങള്‍ ???പഠിക്കുക മാത്രമായിരുന്നില്ല …ജീവിക്കുക ആയിരുന്നില്ലേ ഞാന്‍ !!!

വീട്ടില്‍ നിന്നും മാറി പരിച്ചയമിലാത്ത കുറച്ചുപേരുടെ കൂടെ ഒരു ക്ലാസ്സില്‍ ,ഒരു വീട്ടില്‍ ,ഒരു റൂമില്‍ …”Chak de India”എന്ന് പറഞ്ഞു കളിയാകുമെങ്ങിലും യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഒരു ഇന്ത്യ മൊത്തം തനെ ഉണ്ടായിരുന്നു അവടെ ..പല സ്ഥലങ്ങളില്‍ നിന്നും പല രീതിയിലും സൌഗര്യങ്ങളിലും വളര്‍ന്നവര്‍ …ഒരുപാട് അഭിപ്രായ വ്യത്യാസങ്ങളും പ്രശ്നങ്ങളും കൂടിയായിരുന്നു തുടക്കം …പക്ഷെ പതുക്കെ പതുക്കെ എല്ലാവരും പരസ്പരം അന്ഗീകരികാന്‍ തുടങ്ങീ …ഒരികളും ഒരു ഹോസ്റ്റല്‍ ജീവിതം ആയിരുന്നില്ല അത് ..ഒരു വീട് , അതില്‍ ഒരേ പ്രായമുള്ള 9 പേര് ,എപോഴോ എല്ലാവരും പരസ്പരം മനസിലാകാന്‍ ശ്രമിച്ചു തുടങ്ങീ ..മറ്റുള്ളവരുടെ ഇഷ്ടങ്ങള്‍ പരിഗണിക്കാന്‍ തുടങ്ങീ …അങ്ങനെ അത് ഒരു കുടുംബം ആയി മാറി ..SSCMS കുടുംബം ..എല്ലാ വീടുകളിലെയും പോലെ ഇവടെയും ഇടക്കെ അഭിപ്രായ ഭിന്നതഗളും വഴകുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു …എന്നാലും എന്തെങ്ങിലും തീരുമാനം എടുകുന്നെങ്ങില്‍ എല്ലാവര്ക്കും ഒരു അഭിപ്രായ മായിരിക്കും ..അതാണ്‌ ഞങ്ങളെ ഞങ്ങള്‍ ആകുന്നതും ..അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമല്ലേ എല്ലാവരുംo കൂടെ film production exam ബഹിഷ്കരിച്ചത് ..പിന്നെയും എത്ര എത്ര കാര്യങ്ങള്‍…..പിറന്നാള്‍ ആഗോഷങ്ങളും,പുതുവത്സര ആഗോഷവും ,വിഷു ഉം എലാം….

“സമയം എത്രയായി ” എന്നാ ചോദ്യം കേടിട്ടാണ് ചിതയില്‍ നിന്നുണര്‍ന്നത് നോക്കുമ്പോള്‍ 65വസസ്സു പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയാണ്..കന്നടയില്‍ ആണ് ചോദിച്ചത്..അത്കൊണ്ട് തനെ ആദ്യം ഒന്ന് പകച്ചു..സമയം പറഞ്ഞു കൊടുതപോള്‍ അവരുടെ മുഘത് ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകള്‍ ഉടക്കി…പ്രായം തോന്നുന്നുന്ടെങ്ങിലും അവരുടെ കണ്ണുകലില് അവിസ്വസനീയമായ ഒരു തിളക്കം..അവര്‍ സന്തോഷവതിയാണ്..ഒരുപാട് ജീവിതം കണ്ടവരാണ് അവര്‍,ഒരുപാട് അനുഭവങ്ങളും ഉണ്ടായി കാണും…എന്നിട്ടും ഒരികളും ജീവിതം മടുതിട്ടില്ലന്നു അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ നോകിയാല്‍ മനസിലാകും ..ജീവിതത്തെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നതിന്റെ തിളക്കമാണ് അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ …ഇത്രയും വയസ്സായ അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളകതിന്റെ പകുതി പോലുമില്ല തന്റെ കണ്ണില്‍ എന്നാ സത്യം മനസിനെ വലാതെ അസ്വസ്ഥമാക്കി..വെറും 23 വര്‍ഷം കൊണ്ട് മടുത്തുവോ ഈ ജീവിതം ? അതോ ഒരുപാട് ആഗ്രഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും കൂടി ഒടുവില്‍ മരവിച്ചതാണോ? അറിയില്ല…തന്റെ ബാഗില്‍ നിന്ന് കണ്ണാടി എടുത്ത് സ്വന്തം കണ്ണുകളെ ഒന്നുകൂടെ വിലയിരുത്തി..സ്യെരിയാണ്‌ ..ആ സ്ത്രീയുടെ കണ്ണിന്റെ തിളക്കമില്ല തന്റെ കണ്ണുകളില്‍ ..എന്തോ ഒരു മൂഗതയുടെ നിഴല്‍ മൂടിയിരിക്കുന്നു തന്റെ കണ്ണുകളില്‍.

വീണ്ടും ചിന്തകള്‍ കാട്കയറുന്നു ..വെറും ചിന്ത എന്ന് പറയാനാകില …ട്രെയിനുകള്‍ വന്നും പോയികൊണ്ടും ഇരിക്കുന്നു…ട്രെയിന്‍ മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോള്‍ മനസ്സ് പിന്നോട്ടേക്ക് ആണ് സഞ്ചരിക്കുനത്..എത്ര വേഗമാണ് ബാംഗ്ലൂര്‍ ആയി അടുത്തത്!!!